The West Wing en papierloos werken

Ter voorbereiding op de reis naar Washington van 2 tot 8 november wordt ons van alle kanten aangeraden om toch zo veel mogelijk bekend te raken met de serie ‘The West Wing’. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik wel van deze serie had gehoord (vaak zelfs), maar echt kijken was er nog niet van gekomen, ondanks het feit dat me al veel langer wordt gezegd dat ik de serie ‘echt een keer moet kijken’.

Een collega bracht uitkomst. Die heeft altijd wel een box set DVD’s achter de hand voor dit soort situaties. Gelukkig kan ik de aanraders gerust stellen. Na iets meer dan een week zit ik al in seizoen 2. Als dit zo door gaat weet ik op 2 november meer van Jed Bartlet dan Martin Sheen zelf.

Sam kan zijn paper niet vinden

Leuke serie, inderdaad, maar is het u wel eens opgevallen wat een ontzettende bende het er is? Aan de ene kant zou je haast denken dat Het Nieuwe Werken daar in 2000 al werd geïntroduceerd (60 man rondrennend personeel,  op 35 werkplekken), maar als compulsieve clean desk adept schrok ik dus enorm van de schier eindeloze stapels papier en rommel (plastic koffiebekers en donuts!) die overal rondslingert. Geen wonder dat CJ zich regelmatig afvraagt wie er nu weer wat naar de pers heeft gelekt. Het is waarschijnlijk gewoon van één van die bureaus naar buiten gewaaid. En anders heeft journalistenvriendje Danny het wel ergens vandaag gegapt. Niemand die het zou opmerken als het hele personeelsdossier van Sam Seabourne plotseling zou verdwijnen (ligt waarschijnlijk nog op de ladekast, onder een stapel stukken met een stempel ‘classified’). En dan het interieur. Nu verwacht je toch ook wel iets ‘klassieks’, maar ik krijg het spontaan in mijn rug als ik zie op welke stoeltjes uit de Lincoln-periode de geachte afgevaardigden hun vergaderingen met de staf van het Witte Huis moeten afwerken.  

 
Kortom, ik ben heel benieuwd hoe de campagne verloop en hoe de verkiezingen uit gaan pakken. En ik kijk er, met zo’n zestig andere reisgenoten, naar uit om het allemaal een keer van dichtbij mee te maken. Maar als ik ergens in Washington een map met zoekgeraakte stukken tegenkom weet ik niet of ik me in kan houden. En dan nu snel weer naar de DVD-speler. Joshua Lyman ligt nog met een schotwond op de intensive care…